Teknoloji yazarı Cem Kıvırcık, "yeni normal" kavramına şüpheci bir gözle bakıyor: pandemiyle gelen değişimlerin çoğunun geçici, teknolojiyle gelenlerin ise kalıcı olacağını savunuyor.
Kıvırcık, "normal" kelimesinin kökeninin Latince "normalis"e, yani marangozların kullandığı gönye anlamındaki "norma"ya dayandığını hatırlatarak kavramın aslında zamana ve mekâna göre son derece göreceli olduğunu vurguluyor. "Yeni normal" düzenin aslında pandemiyle değil, milenyum geçişiyle — internetin yaygınlaşması, Y2K paniği, ardından Şarbon, SARS, Kuş Gribi gibi art arda gelen kriz senaryolarıyla — başladığını yazıyor. Bu süreçte gazete ve dergiler gibi geleneksel medya araçları etkisini kaybetti, "gazetede yazıyorsa doğrudur" anlayışı geçerliliğini yitirdi; 2000'lerin ikinci yarısından itibaren sosyal medyayla "vatandaş gazeteciliği" yükseldi, gazetecilerin yerini influencer'lar ve YouTuber'lar aldı.
Pandemi sonrası öngörülerinde Kıvırcık, köklü değişikliklerin beklenmediğini savunuyor: iletişim zaten online ortama kaymıştı, video konferans sistemlerinin pazar payı artacak, e-ticaret hacmi katlanarak büyüyecek ama kargo lojistiğinin bu büyümeye ayak uyduramayacağını düşünüyor. Evden çalışmanın kısa vadede verimliliği artırıyor gibi görünse de uzun vadede pek verimli olmayacağını, tam anlamıyla mekân bağımsız çalışmaya adapte olmak için en az iki kuşaklık bir zamana ihtiyaç olduğunu belirtiyor. Yazısını çarpıcı bir öngörüyle bitiriyor: "Gelecek yıl herkes yine kucak kucağa olacak."
Kıvırcık ayrıca "gelecek ve gidecek yeni normaller" listesi çıkarıyor: maskeli-eldivenli hayatın konu kapandıktan bir süre sonra biteceğini, ama teknoloji destekli tarımın (otonom traktörler, drone'lar, toprak analizi), sağlıkta robotik uygulamaların ve giyilebilir teknolojilerdeki ateş/oksijen ölçüm özelliklerinin kalıcı olacağını öngörüyor. Netflix'in ikinci çeyrekte beklenen 7,5 milyon yerine 15,77 milyon yeni abone kazanmasını, internet üzerinden yayıncılığın geleneksel TV'nin yerini alacağının bir kanıtı olarak gösteriyor.
