Atıl Ünal, koronavirüs günlerinin ilk haftalarında ortalığı kaplayan komplo teorilerinin ve troll söylemlerinin neden birdenbire sustuğunu, ve bu sessizlikten sonra hangi yeni ezberlerin doğması gerektiğini yazıyor.
Salgının Türkiye'ye henüz ulaşmadığı ilk günlerde televizyon ekranları komplo teorisyenleriyle doluydu: kimine göre virüs Amerika'nın Çin'i çökertme planıydı, kimine göre Çin'in kendi nüfusunu eritme aracıydı, kimine göre de Bill Gates'in çip satma projesiydi. Ünal, bu teorisyenlerin bir süre sonra sessizliğe gömülmesini, ellerindeki ezberlerin tükenmesine bağlıyor — ama vazgeçmediklerini, sadece fırsat bulamadıklarını da ekliyor.
Yazıya göre "troll" denilen şey sadece Twitter'daki isimsiz kiralık hesaplardan ibaret değil; TV ekranlarında, gazete köşelerinde yer bulan, dönem dönem trolleşen isimler de bu kategoriye giriyor. Siyasi kamptan bağımsız olarak hepsi aynı motivasyonla hareket ediyor: "Birileri bazı şeylere inanıyor, daha doğrusu inanmak istiyor, biraz da önce kendini inandırmak için yazıyor bunları." Ünal, Venedik kanalında balıkların görülmesi haberini örnek veriyor — gerçekte kanal temizlendiği için değil, gondol çubuklarının kanal dibindeki kumu karıştırmaması yüzünden berraklaşmıştı, ama insanlar "doğa kendini onarıyor" masalına inanmayı tercih etti.
Yazının çıkış noktası şu: krizin ilk şokuyla herkes ezberlerini tüketip kendi derdine düştü — işini, kirasını, geleceğini düşünmeye başladı. Ünal'a göre asıl mesele, bu ezberlerin son 50 yılın dünya düzeninin bugünkü krize bir cevabı olmadığını fark etmek. Batı-Doğu, Türk-Kürt, Müslüman-Hristiyan, Sünni-Alevi gibi tüm eski ayrımları bir kenara bırakıp yeni ezberler kurmanın zamanı geldiğini savunuyor: "Zaman yeniden Mevlana zamanı belki de..."
