Medya eleştirmeni Ümit Alan, pandeminin gazeteciliğe dair uzun süredir tartışılan sorunları nasıl billurlaştırdığını ve "hakikate" duyulan ihtiyacın gazeteciliği yeniden değerli kılıp kılamayacağını sorguluyor.
Alan'a göre bilgi kirliliği ilk kez tarihte dünyadaki herkesi aynı anda ilgilendiren bir konu üzerine yoğunlaştı ve bu da "hakikat"i hayat memat meselesi haline getirdi. Türkiye'de bu sürecin ilk işareti, koronavirüs henüz ülkede yokken "paça çorbası geçer" ya da "bu virüs Türk genini etkilemez" gibi sözler söyleyen bazı bilim insanlarının hızla sosyal linçe uğrayıp ekranlardan uzaklaştırılması oldu. İlginç bir şekilde insanlar dijital medyadaki bilgi kirliliğinden kaçıp televizyona yöneldi — pandemi öncesinde en çok eleştirilen mecra, salgın sırasında en güvenilir mecra konumuna geldi.
ABD'de ise farklı bir tablo var: Harvard'a bağlı NiemanLab'de yayımlanan bir makaleye göre, Amerikan haber medyası aylarca koronavirüs uyarısı yapmasına rağmen halk bunu pek umursamadı — bunun nedeni halkın medyaya duyduğu güvenin 1977'de %72'den 2016'da %32'ye kadar gerilemiş olması. Alan, haberin bugün sosyal medya akışında eğlence içeriği ve siyasi tartışmalarla rekabet ettiğini, "sansasyonel" olmayan haberin bu rekabette kaybetmeye mahkûm olduğunu yazıyor.
Alan'ın önerdiği çözüm "yavaş gazetecilik" ve uzmanlaşma: "son dakika" habercilik anlayışının haberi parçalara bölüp değersizleştirdiğini, bilim ve sağlık haberciliğinin uzmanlık gerektirdiğini vurguluyor. Ayrıca itibarın artık medya için ürünün kendisi haline geldiğini, büyük ve köklü haber markası olmanın tek başına yeterli olmadığını belirtiyor. Sonuç olarak koronavirüs sonrası gazeteciliğin, insanların "okumak istedikleri" ile "gerçekte okudukları" arasındaki dengeyi kurarak ve hakikate sadakat göstererek yeniden şekilleneceğini öngörüyor.
